ब्लॉग लिहावंसं का वाटलं?

कधी कधी आयुष्याच्या गर्दीत माणूस सगळ्यांसोबत असतो, पण स्वतःपासूनच दूर गेलेला असतो. चेहऱ्यावर हसू असतं, बोलण्यात सहजता असते, पण मनाच्या एखाद्या कोपऱ्यात काही न सांगितलेल्या वेदना शांतपणे घर करून बसलेल्या असतात.

काही आठवणी अशा असतात की त्या विसरण्याचा कितीही प्रयत्न केला तरी त्या प्रत्येक वळणावर पुन्हा समोर येतात. काही माणसं आयुष्यातून निघून जातात, पण त्यांचं अस्तित्व मनातून कधीच जात नाही. काही प्रश्न असे असतात की ज्यांची उत्तरं मिळत नाहीत, आणि काही जखमा अशा असतात की त्या दिसत नाहीत, पण आयुष्यभर बोचत राहतात.

असं बरंच काही वर्षानुवर्षं मनात साचत गेलं. कधी शब्द मिळाले नाहीत, कधी ऐकणारं कुणी मिळालं नाही, आणि कधी स्वतःलाच स्वतःच्या भावना समजल्या नाहीत. पण प्रत्येक वेदनेने, प्रत्येक तुटलेल्या क्षणाने, प्रत्येक अपूर्ण नात्याने मनात एक कथा लिहून ठेवली.

एक दिवस जाणवलं…

या कथा जर मनातच बंदिस्त राहिल्या, तर त्या हळूहळू आठवणींमध्ये हरवून जातील. म्हणून शब्दांचा आधार घेतला. स्वतःशी बोलण्यासाठी, हरवलेल्या क्षणांना पुन्हा भेटण्यासाठी, आणि कदाचित माझ्यासारख्याच एखाद्या मनाला सोबत मिळावी म्हणून हा ब्लॉग सुरू करण्याचा विचार मनात आला.

हा ब्लॉग फक्त लेखांचा संग्रह नाही. हा माझ्या आयुष्याच्या प्रवासातील काही थांबे आहेत. काही न सांगितलेल्या गोष्टी आहेत. काही जपलेल्या आठवणी आहेत. काही अश्रू आहेत, जे कधी डोळ्यांत आले नाहीत, पण मनात कायम राहिले.

“शेवटच्या वळणावर” उभं राहून मागे वळून पाहताना असं वाटतं…

प्रवास अजूनही सुरू आहे, पण काही कथा सांगणं गरजेचं आहे. कारण कधीकधी शब्द आपल्याला समजून घेतात, जिथे माणसं अपुरी पडतात.

म्हणून हा ब्लॉग…

त्या सर्व आठवणींसाठी, ज्या अजूनही मनात जिवंत आहेत…

त्या सर्व माणसांसाठी, जे दूर गेले, पण विसरले गेले नाहीत…

आणि त्या सर्व भावनांसाठी, ज्या कधी बोलल्या गेल्या नाहीत…

— नरेश “The Untold Pain – शेवटच्या वळणावर”